Η αρχή της Συγκεκριμενοποίησης των Προπονητικών Προσαρμογών- Βασική αρχή της αθλητικής επιστήμης

Η Συγκεκριμενοποίηση των Προπονητικών Προσαρμογών είναι μια από τις βασικότερες αρχές και παραμέτρους της αθλητικής επιστήμης (Κλεισούρας 2001; Κλεισούρας 2004).
 
Αυτή η αρχή βασίζεται πάνω στο φαινόμενο της εξειδίκευσης των διαφόρων προπονητικών ερεθισμάτων στην πρόκληση συγκεκριμένων μόνο προσαρμογών στο ανθρώπινο σώμα, ανάλογα το είδος των ερεθισμάτων. Με απλά λόγια, η Συγκεκριμενοποίηση των Προπονητικών Προσαρμογών, υποδηλώνει ότι ανάλογα με το ποιες προσαρμογές θέλουμε να πετύχουμε στον ασκούμενο-αθλητή μας, θα πρέπει να του δώσουμε και το κατάλληλο ερέθισμα για να τις προκαλέσει ο οργανισμός του.

Για παράδειγμα, εάν ένας ασκούμενος μας θέλει να πετύχει μυϊκή υπερτροφία, δεν πρόκειται να το καταφέρει ποτέ μόνο με αερόβια άσκηση. Από την άλλη, ακόμα και αν εντάξουμε στο ημερήσιο πρόγραμμά του ασκήσεις αντιστάσεων, εάν αυτές δεν έχουν τις κατάλληλες εντάσεις, επαναλήψεις, σειρές (σετ) και διαλείμματα, τότε πιθανότατα η μυϊκή υπερτροφία θα είναι μειωμένη ή το σώμα του θα προκαλέσει διαφορετικές προσαρμογές από αυτές που εμείς επιθυμούμε.

Διαπιστώνεται λοιπόν ότι οι προσαρμογές που θέλουμε μπορούν να εμφανιστούν μόνο κάτω από την επιβολή συγκεκριμένων προπονητικών ερεθισμάτων.

Άλλο ένα βασικό στοιχείο που εκρέει από την αρχή της συγκεκριμενοποίησης, είναι ότι ο συνδυασμός αντίθετων ερεθισμάτων, προκαλεί προσαρμογές, οι οποίες όμως είναι μειωμένες σε σχέση με τις αντίστοιχες προσαρμογές που θα είχε ο ασκούμενος μας εάν πραγματοποιούσε μοναδικά ερεθίσματα (Hawley 2009).

Όπως γνωρίζουμε, με την άσκηση αντιστάσεων προκαλείται αύξηση της μυϊκής μάζας, ενώ αντίθετα, με την αερόβια άσκηση προκαλούμε την αύξηση της αερόβιας ικανότητας μας (Κλεισούρας 2001; Κλεισούρας 2004). Αυτό συμβαίνει επειδή τα διαφορετικά αυτά ερεθίσματα, ενεργοποιούν και διαφορετικά μοριακά μονοπάτια, τα οποία καταλήγουν και σε διαφορετικές προσαρμογές.

Εάν ωστόσο, παράλληλα με την άσκηση αντιστάσεων, ο ασκούμενος μας πραγματοποιήσει και αερόβια άσκηση, η παρατεταμένη ανάγκη για ενέργεια ενεργοποιεί μια πρωτεΐνη-ένζυμο, η οποία ευθύνεται για την διατήρηση της αναλογίας ATP/ADP, και ονομάζεται AMPK. Η συγκεκριμένη πρωτεΐνη-ένζυμο με την σειρά της, ενεργοποιεί μια άλλη πρωτεΐνη, την TSC1/2, η οποία διακόπτει τον “Μοριακό Καταρράκτη” του μηχανισμού που οδηγεί στην ανάπτυξη του μυϊκού ιστού.

Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η υπερτροφία που θα έχει αυτό το άτομο, εάν συνδυάζει άσκηση αντιστάσεων μαζί με αερόβια, είναι σαφώς μικρότερη από το να πραγματοποιούσε μόνο άσκηση αντιστάσεων.

Άρα, όταν ένα άτομο θέλει μόνο εκτεταμένη μυϊκή υπερτροφία (Body Building), ή ο ασκούμενος πρέπει σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο να αυξήσει την μυϊκή του μάζα, θα πρέπει είτε να μην κάνει καθόλου αερόβια άσκηση, είτε αυτή να είναι ελάχιστη.

Παρόλα αυτά, το 80% των ασκούμενων σε ένα γυμναστήριο πρέπει να πραγματοποιεί σε κάθε προπόνηση και τα 2 αυτά είδη άσκησης, διότι έτσι πετυχαίνουμε τα μέγιστα όσον αφορά τη σύσφιξη, απώλεια λιπώδους μάζας, φυσική κατάσταση και άλλους παράγοντες υγείας.