Η Αναγκαιότητα της Άσκησης Αντιστάσεων

Η επιστημονική κοινότητα έχει πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η άσκηση αντιστάσεων προκαλεί τις ίδιες ή και καλύτερες προσαρμογές στους δείκτες υγείας και στη σύσταση του σώματος σε σχέση με την αερόβια άσκηση, με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή να θεωρείται πλήρως απαραίτητη για όλα τα άτομα, ακόμα και για αυτά με χρόνιες παθήσεις.* Πολλοί είναι αυτοί, είτε γυμναστές είτε ασκούμενοι, κυρίως γυναίκες, οι οποίοι πιστεύουν ότι για να αδυνατίσει κανείς ή να βελτιώσει την υγεία του θα πρέπει να κάνει μόνο αερόβια άσκηση. Αυτή η αντίληψη ότι η αερόβια άσκηση είναι ο καλύτερος τρόπος για καλυτέρευση των δεικτών υγείας και της σωματικής σύστασης ενός ατόμου έχει αποδειχθεί λανθασμένη. Όλες οι έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η άσκηση αντιστάσεων σαφώς και έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα από την αερόβια άσκηση. Παράλληλα, εκτός από τις προαναφερόμενες προσαρμογές, μέσα από την άσκηση αντιστάσεων αυξάνεται η μυϊκή μάζα, άρα και ο βασικός μεταβολισμός και η μυϊκή δύναμη-αντοχή-ισχύς. Αυξάνεται γενικότερα δηλαδή η λειτουργικότητα του ανθρώπινου σώματος. Για τον λόγο αυτό, όλοι οι μεγάλοι επιστημονικοί οργανισμοί της αθλητικής επιστήμης και της εργοφυσιολογίας (NSCA, AFAA, ACE) θεωρούν την άσκηση αντιστάσεων απαραίτητο προπονητικό ερέθισμα για όλους τους ασκούμενους και πολύ περισσότερο για αυτούς που θέλουν να βελτιώσουν την υγεία τους, να αδυνατίσουν και να καλυτερεύσουν την εικόνα του σώματος τους. Ωστόσο, θα πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι τα καλύτερα αποτελέσματα σε αυτούς τους παράγοντες επιτυγχάνονται πάντα από τον κατάλληλο συνδυασμό αερόβιας και αναερόβιας άσκησης σε κάθε προπόνηση (με εξαίρεση πάντα κάποιες ακραίες καταστάσεις, όπως στη περίπτωση ανάγκης για εκτεταμένη μυϊκή υπερτροφία). Μέσα απο έρευνες έχει δημιουργηθεί πλέον ένα ειδικό προπονητικό σύστημα ώστε αυτός ο συνδυασμός να προκαλέσει τις μέγιστες προσαρμογές στη σύσταση του σώματος των ασκουμένων σας. Για περισσότερες πληροφορίες ενημερωθείτε εδώ: Βασικό πτυχίο και https://www.basetraining.org

*(Artal and O’Toole 2003; Baechle and Earle 2008; Balady et al. 1998; Bird et al. 2005; Braith and Beck 2008; Colberg et al. 2010; Dick 2002; Donnelly et al. 2009; Faigenbaum et al. 2009; Garber et al. 2011; Gordon 2009; Hamm et al. 2011; Kohrt et al. 2004; Kraemer and Ratamess 2004; Metkus et al. 2010; Munn et al. 2005; Pescatello et al. 2009; Piepoli et al. 2010; Pollock et al. 2000; Schmitz et al. 2010).