Συνέντευξη Στέφανος Δημητριάδης: “Σημασία έχει τα παιδιά να κάνουν ένα άθλημα που τους αρέσει” (Μέρος 2ο)

-Εσύ έχεις ταξιδέψει και έξω λόγω αγώνων. Έχεις μείνει καθόλου εξωτερικό για προπονήσεις; -Έχω μείνει. Κυρίως πήγαινα σε βαλκανικές χώρες. -Εκεί πώς ήταν η αθλητική παιδεία; Πώς θεωρείς ότι μπορεί να βελτιωθεί; -Σίγουρα η εμπειρία μου στο κομμάτι τι γίνεται έξω είναι μικρή, δεν έχω ζήσει πολύ μεγάλο διάστημα για να έχω εικόνα και να ζω κανονικά τη καθημερινότητα εκεί πέρα.Πιστεύω ότι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι κοντά με το ευρωπαικό πρότυπο, που δεν είναι και εύκολο να φύγει κάποιος να σπουδάσει και να κάνει πρωταθλητισμό. Σίγουρα είναι πιο ευέλικτα στο κομμάτι αυτό, αλλά κυρίως στην Αμερική και την Αυστραλία είναι που έχουν το σύστημα που τους επιτρέπει 100% αλλά και τους προωθεί το κομμάτι του αθλητισμού, διότι έχουν το κολεγιακό που δίνει αντίστοιχα υποτροφίες, οπότε και σπουδάζει ο αθλητής , και είναι αναγκασμένος να είναι τυπικός στα μαθήματά του αλλά και στις προπονήσεις του. -Είναι κομμάτι του συστήματος εκπαίδευσης. -Εδώ στην Ελλάδα απέχουμε πολλά χρόνια για να καταφέρουμε να το κάνουμε αυτό. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή ίσως μεριμνήσουνε και στο κομμάτι της αθλητικής παιδείας. Σίγουρα έχουμε πιο σημαντικά θέματα αυτή τη στιγμή σαν χώρα να λύσουμε, αλλά δε θεωρώ πως θα πρέπει να επαναπαυτούμε και να μείνουμε όπως έχουν τα πράγματα. Ας ξεκινήσουμε στο κομμάτι των αθλητικών χορηγιών αλλά και στις εγκαταστάσεις και προπονήσεις των αθλητών και κατ ΄ επέκταση θα πρέπει να μπει και μια νομοθεσία που να επιτρέψει στους αθλητές και να σπουδάζουν ταυτόχρονα. Υπάρχει ήδη νομοθεσία που σου επιτρέπει να μπαίνεις στο πανεπιστήμιο, για ένα πολύ μικρό μέρος των αθλητών όμως. Αθλητές οι οποίοι είναι πολύ κοντά τα κατάφεραν και δεν είχαν την ανευ εισαγωγή. Οπότε αυτό θα πρέπει κάπως να γίνει σε πιο ευρεία κλίμακα και να μη χαθούν και αθλητές οι οποίοι μπορεί στα 18 να μην ήταν τόσο καλοί ή να ήταν καλοί και να μην ήταν κορυφαίοι. Υπάρχει εξέλιξη και στα 25 και στα 30-35. -Αυτό είναι δεδομένο. Θεωρώ ειδικά τα αθλήματα που έχουν το πνευματικό κομμάτι δεν έχουν ηλικία. Σε βοήθησε ο αθλητισμός να αναπτυχθείς και συναισθηματικά και όσον αφορά να κυνηγάς τους στόχους σου στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο; -Η αλήθεια είναι ότι πιστεύω πως με βοήθησε αλλά εκ φύσεως είμαι άνθρωπος ο οποίος ήθελε να γίνει πάντα καλύτερος. Για αυτό το λόγο έχω μείνει στο κομμάτι της κολύμβησης, όπως είπα στην αρχή πάντα πίστευα πως έχω να προσφέρω κάτι παραπάνω, άρα εκ φύσεως είμαι έτσι και είναι αυτό που με βοήθησε να μείνω μέχρι τώρα. Σίγουρα όμως το να μάθει ένα παιδί ότι πρέπει να καταβάλει μια προσπάθεια για να πετύχει ένα στόχο είναι πολύ σημαντικό, και να το εκπαιδεύσεις στο να μπορεί να κυνηγάει και να βρίσκει τρόπους να βελτιώνεται. Γιατί μπορεί να μην είναι μόνο ο αθλητισμός, αλλά και η ομαδική εξέλιξη , οπότε αυτό δεν είναι κάτι εύκολο θέλει μια εκπαίδευση να προσπαθεί ο νέος άνθρωπος και αθλητής να το καταφέρνει και θεωρώ πως είναι ένα πολύ καλό σχολείο ο αθλητισμός που σε βάζει σε μια κοινότητα, σε μια ομάδα, και πέρα από το σχολείο μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι στην ομάδα αυτή, να εντάσσεσαι σε ένα κοινωνικό σύνολο. Σίγουρα προφανώς ότι βοηθάει την υγεία, αναπτύσσεται καλύτερα το παιδί, ο αθλητής, και εγκεφαλικά και σωματικά και από άποψη ορμονών πάντα, οπότε είναι έτσι πολύ παραγοντική η επίδραση του αθλητισμού στον νέο άνθρωπο. Θεωρώ θα πρέπει όλοι να ξεκινάνε με τον αθλητισμό. Εντάξει δεν είμαστε όλοι για αθλητισμό, κάποιοι είναι να πάνε στη μουσική, άλλοι μπορεί να πάνε σε άλλες επιστήμες και τέχνες. Θα πρέπει όμως να υπάρχει στη παιδεία μας, τουλάχιστον αν δε φτάνουμε όλοι να κάνουμε ένα υψηλό αθλητισμό, να έχουμε δοκιμάσει κάποια αθλήματα και να έχουμε χόμπι τα οποία γυμνάζουν σίγουρα το σώμα μας. -Ουσιαστικά να προωθούμε τη φυσική δραστηριότητα και ένα δραστήριο τρόπο ζωής. Από εκεί και πέρα ο πρωταθλητισμός κρύβει και άλλους παράγοντες από πίσω. -Σίγουρα πολλοί παράγοντες, και με την οικογένεια, και με το περιβάλλον και με τα χαρακτηριστικά του κάθε αθλητή και τι θέλει να κάνει. Μπορεί εγώ να μην είμαι καλός στο μπάσκετ αλλά δοκίμασα το κολύμπι, ήμουν καλός και έμεινα. Αν δεν είχα δοκιμάσει το κολύμπι, μπορεί να ήμουν απλά ένας ασκούμενος, όπως τόσος κόσμος. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει η αθλητική παιδεία, έτσι ώστε τα παιδιά να δοκιμάζουν αθλήματα, να βρίσκουν τι τους ταιριάζει και τι τους αρέσει. Αντίστοιχα και με το κομμάτι των τεχνών, μουσική κλπ. -Άρα να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία να δοκιμάζουν πράγματα, να είναι δραστήρια, και αποφασίζουν τι θα ακολουθήσουν, όπως έκανες και εσύ. -Το ιδιωτικό σχολείο προσφέρει παραπάνω εφόδια στο να δει το παιδί τη κλίση του. Το δημόσιο που είναι και η πλειοψηφία των παιδιών που πηγαίνουν, δυστυχώς δεν ευνοεί αυτό τον τομέα διότι ουσιαστικά η γυμναστική είναι μια ώρα τυπική και να κάνουμε κάτι άλλο να πάμε για καφέ, βόλτα κλπ. Δεν δίνει πραγματικά την ουσία που θα έπρεπε να δίνει. -Τι δράσεις θεωρείς ότι θα έπρεπε να γίνουν, ανεξάρτητα αν είναι εντός σχολείου, για να γνωρίσουν τον αθλητισμό τα παιδιά; -Πιστεύω πως, πρώτα απ’ όλα πρέπει να μπουν στο δημόσιο φορέα άτομα τα οποία ξέρουν και έχουν όρεξη να δουλέψουν. Άρα, πρέπει να γίνει μια ανακατανομή των θέσεων και των ρόλων που έχουν οι αθλητές στο κομμάτι του αθλητισμού. Συνήθως ένας καλός αθλητής δεν αξιοποιείται , και απλά τον αφήνουν στην τύχη του να κάνει αυτός ότι πιστεύει ότι είναι καλύτερο, ενώ θα έπρεπε η ίδια η ομοσπονδία και η κοινωνία να τραβάνε τους αθλητές , να τους κάνουν ουσιαστικά μέρος του συστήματος και πιστεύω έτσι σιγά σιγά θα αρχίσει να κινείται όλη η κατάσταση. Για παράδειγμα εγώ που θέλω να προσφέρω και στο κομμάτι της κολύμβησης και της διατροφής, θα προσπαθούσα αν ήμουν σε μια θέση που είχα επιρροή σε αυτό να τα προωθήσω και να ενημερώσω και να εκπαιδεύσω. Αυτό μπορεί να γίνει είτε δημόσια είτε ιδιωτικά. Σίγουρα η ιδιωτική προσέγγιση είναι πιο δύσκολη, να ανταποκριθούνε και άτομα τα οποία δεν έχουν την δυνατότητα αλλά για αυτό πιστεύω πως θα πρέπει να υπάρχει μια μέριμνα και δημόσια όπως είναι οι ομοσπονδίες, η γενική γραμματεία και οι όμιλοι. Αυτοί έχουν σίγουρα ένα μερίδιο στο πόσο απλώνεται το άθλημα και πως διαχειρίζονται τα παιδιά τα σωματεία και οι όμιλοι, και ο καθένας από τη δική του πλευρά να μην κοιτάει μόνο το συμφέρον της επιχείρησης ή το ατομικό του, αλλά να βλέπει και το σύνολο. -Πρακτικά νομίζω ότι αν το σκεφτούμε μπορεί τώρα να μην επιφέρει τεράστια κέρδη αλλά όπως λες μακροπρόθεσμα τελικά όλο και περισσότερα άτομα θα εμπλέκονται στον αθλητισμό γενικότερα. -Έτσι ακριβώς. Σίγουρα πρέπει να γίνει παράλληλα και στον εσωτερικό τομέα αν υπάρχει κατάλληλη παιδεία να μπουν χορηγίες που θα υποστηρίξουν ουσιαστικά τους αθλητές. Όταν αυξάνονται οι χορηγίες, αυξάνεται και ο αριθμός των αθλητών που παραμένουν στο άθλημα και πάνε να κυνηγήσουν κάτι παραπάνω μέσω της χορηγίας να φέρουν μια καλή επίδοση και μια καλή διάκριση. Όταν όλη η προσοχή στρέφεται προς αυτή τη κατεύθυνση, πιστεύω και οι γονείς αντίστοιχα θα παροτρύνουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με αυτό το κομμάτι και αν αυτό συνδυάζεται με τη δημόσια και κοινωνική μέριμνα της κοινωνίας που είμαστε, τότε αυτός είναι ένας συνδυασμός που ίσως μπορέσουν να γίνουν όλες οι ενέργειες οι οποίες αναζητάμε στο κομμάτι του αθλητισμού. Ειδικά τώρα που και το τρίαθλο αρχίζει να αναπτύσσεται και δεν είναι απλά μια τάση ή μια μόδα που θα περάσει. -Νομίζω ότι αυτό είναι αλήθεια. Έχει καλές βάσεις και θέλω να ελπίζω ότι θα είναι κάτι που θα εξελιχθεί ακόμη περισσότερο. Τώρα εσύ ασχολείσαι με παιδιά σαν προπονητής; -Εγώ τώρα ασχολούμαι με το κομμάτι της διατροφής, οπότε ουσιαστικά παρακολουθώ αθλητές οι οποίοι θέλουν διατροφικά να ενισχυθούν και να πετύχουν αυτό που πρέπει, γιατί η διατροφή είναι ένας πολύ βασικός παράγοντας. Η διατροφή είναι μια κρυφή προπόνηση που κάνει κάθε αθλητής, η οποία μπορεί να είναι ικανή να βοηθήσει τον αθλητή ή να τον χαντακώσει αν δεν είναι καλή. Σίγουρα ένας καλός αθλητής ο οποίος έχει ένα ταλέντο και νοοτροπία να δίνει κάτι παραπάνω, έχει ανάγκη να αποδώσει στο μέγιστο γιατί μόνο έτσι, μέρα με τη μέρα ουσιαστικά κερδίζεται το 0,1% που χρειάζεται τη φορά για να γίνει καλύτερος και η διατροφή είναι απαραίτητο στοιχείο για να το πετύχει. -Έχουμε στο μυαλό μας ότι το κομμάτι της διατροφής σε ένα πρωταθλητή είναι πολύ δύσκολο και απαιτητικό. Πολλές φορές μπορεί κάποιος απέξω να σκεφτεί ότι δε θα μπορούσε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον αθλητισμό και για αυτό το λόγο. Πως είναι αυτό; -Σίγουρα περιέχει κάποιο βαθμό δυσκολίας, χωρίς όμως να είναι εντελώς απαγορευτικό να κάνει κάποιος κάποια διατροφή συγκεκριμένη, και έχει να κάνει κυρίως με το άθλημα. Εμείς οι κολυμβητές είμαστε τυχεροί στο κομμάτι αυτό γιατί καταναλώνουμε υπερβολικά πολλές θερμίδες οπότε η δυσκολία έγκειται στο να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε να τις πάρουμε πίσω. Κυρίως αυτή είναι η δυσκολία. Μετά είναι ότι κάθε άθλημα έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά διατροφικά. Κάποια άλλα αθλήματα με το βάρος και τις κατηγορίες η δυσκολία είναι ότι θα πρέπει ο αθλητής να πιάσει τη πορεία που θέλει στο βάρος, οπότε θα πρέπει η διατροφή να στοχεύει ναι μεν να του παρέχει τις κατάλληλες θερμίδες, ενέργεια και θρεπτικά συστατικά, αλλά και να είναι στη κατηγορία βάρους που θέλει να είναι. Αυτός είναι ένας δύσκολος συνδυασμός αλλά σίγουρα με τη κατάλληλη οργάνωση και τη βοήθεια του διατροφολόγου μπορεί να επιτευχθεί. -Εσύ ασχολείσαι πιο πολύ με κολυμβητές τώρα ή και με άλλα άτομα; -Εγώ ασχολούμαι και με ασκούμενους,και με κολυμβητές και με άτομα που θέλουν να χάσουν βάρος ή να βελτιώσουν τη διατροφή τους και με κλινικά ζητήματα όπως είναι νοσήματα, μεταβολικό σύνδρομο, παχυσαρκία ή και ακόμα πιο σοβαρά γιατί έχουμε τη πλήρη εκπαίδευση από τη σχολή και για κλινική διατροφή. Αυτό το οποίο μου αρέσει σίγουρα είναι ο αθλητής γιατί είναι ένα μεγάλο κίνητρο αλλά οποιοσδήποτε θέλει να βοηθηθεί μέσα από τη διατροφή, θέλω να βοηθάω, να προσφέρω και να μπορώ να του αλλάξω ένα κομμάτι της ζωής του μέσα από τη διατροφή. -Πως τις βλέπεις τις διατροφικές συνήθειες γενικά στις μέρες μας και μέσα και έξω από το επάγγελμα; -Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία μας έχει πολλές τάσεις και απόψεις διατροφής οι οποίες δεν ισχύουν, είναι μύθοι που πιστεύει ο κόσμος. Ένας μύθος για παράδειγμα είναι ότι για να χάσεις βάρος πρέπει να κόψεις τους υδατάνθρακες. Αυτό δεν είναι απαραίτητο. Κοιτάμε όλα τα στοιχεία, το βιοχημικό προφίλ, το μεταβολικό, το πόση άσκηση κάνει. Σίγουρα μέχρι ένα σημείο μπορεί να ισχύει αλλά όχι για όλους. Ένας άλλος μύθος είναι το ότι για να χάσω βάρος θα πρέπει να πεινάσω. Έτσι ο κόσμος καταφεύγει σε ακραίες διατροφικές συνήθειες και καταφέρνει αποτέλεσμα το οποίο ουσιαστικά δεν παραμένει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Σίγουρα θέλει μια σωστή πληροφορία γιατί πλέον διαβάζουμε πολλά στο ίντερνετ τα οποία η πλειοψηφία τους είναι μια μικρή πληροφορία η οποία μπορεί να έχει βάση αλλά τελικά καταλήγει σε ένα μήνυμα το οποίο πολλές φορές όχι μόνο δε βοηθάει το άτομο αυτό αλλά του κάνει και κακό. Οπότε το καλό είναι ότι πλέον ο κόσμος στρέφεται πιο πολύ στην υγιεινή διατροφή και παράλληλα στην άθληση και γύμναση. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, αλλά πιστεύω πως είμαστε σε καλή κατεύθυνση. -Όσον αφορά αυτό που μου είπες πριν, ότι ακούμε πάρα πολλά πράγματα, πρακτικά μιλάμε για γενικεύσεις που όπως είπες και εσύ μπορεί να μην ισχύουν σε όλες τις περιπτώσεις. -Πιστεύω πως ακόμα και συνάδελφοι κάνουν λάθη διαχείρισης περιστατικών γιατί βασίζονται στο να λύσουν το παρών πρόβλημα και όχι την αιτία του προβλήματος. Πιστεύω ότι ο κόσμος πρέπει να μάθει να ακούει παραπάνω στο κομμάτι της διατροφής τον διατροφολόγο γιατί είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι της διατροφής του κάθε ανθρώπου. Ο καθένας έχει την εξειδίκευση του, όπως εγώ θα πάω σε ένα γυμναστήριο να μου πουν τι γυμναστική πρέπει να κάνω, έτσι πρέπει να γίνεται και με το κομμάτι της διατροφής γιατί υπάρχει πολύ μεγάλη παρερμήνευση από τους γιατρούς για τη διατροφή και ο κόσμος μπερδεύεται, δεν ξέρει τελικά τι να ακούσει και δεν γίνεται αυτό που πρέπει να επιτευχθεί. -Έχουμε και τα social media που επίσης παίζουν ρόλο. -Ναι, είναι και η νοοτροπία των Ελλήνων λίγο να είναι παντογνώστες, το έχουμε λίγο μέσα μας οπότε όλο αυτό δημιουργεί μια σύγχυση στο κομμάτι και της άσκησης φαντάζομαι και της διατροφής και σε κάποιες υγιεινές συνήθειες που πρέπει να έχουμε. -Όσον αφορά το κομμάτι των κοινωνικών δικτύων, και των πληροφοριών που παρέχουν, υπάρχουν πάρα πολλές πληροφορίες και ο κόσμος τις ακολουθεί, για παράδειγμα, μια διατροφή που θα δει. Τι έχεις να πεις σε αυτούς; -Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που ανοίγω το κινητό και βλέπω τις ειδήσεις, πάντα υπάρχει ένα τέτοιο σχετικό άρθρο το οποίο λέει πως να χάσεις κιλά, πως να αλλάξεις το βάρος σου μέσα σε ένα μήνα. Είναι τίτλοι που τραβάνε τα βλέμματα και τα κλικ αλλά η πραγματικότητα παρερμηνεύεται. Μια αναδημοσίευση ενός άρθρου δεν είναι πάντα αξιόπιστη πηγή, ούτε για να την ακολουθήσουμε κατά γράμμα. Ο πιο αρμόδιος είναι ο διατροφολόγος, ο οποίος πρέπει να είναι πιστοποιημένος, να έχει τελειώσει 4ετή φοίτηση διαιτολογίας – διατροφής, και να έχει τα κατάλληλα εφόδια και γνώσεις για να μπορεί και να παρέχει τη πληροφορία σωστά, και τις πηγές από τις οποίες πληροφορείται. Είναι ένα επάγγελμα που συνεχώς εξελίσσεται, δεν είναι στατικό να μένουμε σε αυτά τα οποία ήδη ξέρουμε, πάντα ενημερωνόμαστε και για τα νέα στοιχεία, οπότε θα πρέπει ο διατροφολόγος να έχει την ενημέρωση, να την επεξεργάζεται και να τη μεταδίδει σωστά στον διαιτόμενο. Το βασικότερο από όλα είναι να μην διαβάζουμε ένα άρθρο το οποίο και να μεταδίδουμε την πληροφορία χωρίς πραγματικά να γνωρίζουμε αν ισχύει. Να συμβουλευόμαστε πάντα ειδικούς και στην εκγύμναση και στη διατροφή άρα σε οτιδήποτε έχει να κάνει με μια εξειδίκευση, και να μην έχουμε παγιωμένες απόψεις, να είμαστε δηλαδή, πιο ανοιχτοί. Επίσης, να μπορούμε να ακούμε και να δεχόμαστε την γνώμη του άλλου ειδικά όταν είναι ειδικός. -Όσον αφορά στο αθλητικό κομμάτι, ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου; -Επειδή φέτος είναι μια μεταβατική χρονιά που έχω πολλές συνεργασίες, πολλή δουλειά κλπ θέλω να καταφέρω να μπορέσω να βρεθώ σε μια καλή κατάσταση και να επιδιώξω να πάω στο παγκόσμιο της Ιαπωνίας τον Μάιο. Πρέπει να επιταχύνω λίγο τις διαδικασίες της προπόνησης αλλά μου αρέσει να βάζω υψηλούς στόχους. Αν έρθει καλώς, αν όχι συνεχίζουμε κανονικά. Υπάρχουν και μεσογειακοί φέτος και το ευρωπαικό το οποίο είναι στην Ιταλία τον Αύγουστο. Καθυστέρησε η Ολυμπιάδα πέρυσι και πήγαν όλα μαζεμένα φέτος. -Αυτό τώρα με τις προπονήσεις και τον covid πως το διαχειριστήκατε; Σας πήγε πίσω; -Πήγε πίσω και ειδικά στη πρώτη καραντίνα που μείναμε εκτός για 3 μήνες. Πέρυσι ευτυχώς επειδή είμαι εθνική ομάδα δε χάσαμε πολλές προπονήσεις, οπότε ελπίζω κάτι αντίστοιχο να γίνει και φέτος, αν γίνει κάποια καραντίνα, να μην επηρεάσει τις προπονήσεις μας και γενικά τις ζωές μας, έτσι ώστε να μην έχουμε ένα επιπλέον εμπόδιο. Η ζωή από μόνη της είναι ένα εμπόδιο, έχει δυσκολίες να ξεπεράσουμε οπότε είναι ένα έξτρα εμπόδιο το οποίο δυσκολεύει πολύ παραπάνω την όλη διαδικασία. -Μια στιγμή που χαραχθεί στο μυαλό σου στην κολυμβητική σου πορείας όλα αυτά τα χρόνια; -Σίγουρα η πιο δυνατή στιγμή είναι στην Ολυμπιάδα του Ρίο που κολυμπούσα προκριματικά μαζί με τον μεγάλο Μάικλ Φέλπς, που έχει κατακτήσει 22 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια. Ήταν κορυφαία στιγμή γιατί ήμουν σε ένα κορυφαίο αθλητικό γεγονός, με τον κορυφαίο αθλητή όλων των εποχών. -Κλείνοντας, ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις ή να περάσεις σε όλους αυτούς που θα διαβάσουν τη συνέντευξη σου; -Το μήνυμα μου είναι να υπάρχουν αρκετά παιδιά σε όλα τα αθλήματα και όχι μόνο στη κολύμβηση. Είναι κάποια αθλήματα που είναι λιγότερο δημοφιλή, οπότε υπάρχει μια έτσι τάση του κόσμου να στρέφει τα παιδιά στον αθλητισμό είτε πρωταθλητισμό. Σημασία έχει να κάνει το παιδί ότι του αρέσει και να ασκείται και σωματικά και πνευματικά. Οπότε όλοι οι γονείς να δοκιμάσουν να στείλουν το παιδί τους σε κάποιο άθλημα και από εκεί και πέρα το παιδί να κάτι αυτό που του αρέσει. Όσα παιδιά καταλήξουν σε κάποιο άθλημα και το αγαπήσουν και θέλουν να το εξασκήσουν να μην κολλήσουν σε λεπτομέρειες και να προσπαθήσουν να πιεστούν παραπάνω γιατί μπορεί αυτή η επιλογή να τους αλλάξει εντελώς τη ζωή προς το καλύτερο. Με λίγη τύχη, υπομονή και προσπάθεια ο καθένας μπορεί να καλυτερέψει. Σεμινάρια Πρόσφατα Άρθρα