Συνέντευξη Στέφανος Δημητριάδης: “Ξυπνάω κάθε μέρα με κίνητρο να καταφέρω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ” (Μέρος 1ο)

Έχει στεφθεί 12 φορές πρωταθλητής Ελλάδος. Έχει λάβει μέρος σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες (2012-Λονδίνο,2016-Ρίο) ενώ κατέχει το Πανελλήνιο ρεκόρ ανδρών στα 200 μέτρα πεταλούδα. Ο λόγος για τον 32χρονο Στέφανο Δημητριάδη, ο οποίος εκτός από θραύση στις πισίνες έχει τελειώσει διαιτολογία και διατροφή στο Χαροκόπειο πανεπιστήμιο και έχει κάνει μεταπτυχιακό στο Γεωπονικό πανεπιστήμιο στα τρόφιμα και διατροφή του ανθρώπου. Ο καταξιωμένος αθλητής “άνοιξε” την καρδιά του στην Μελίνα Κοτταρά μιλώντας, μεταξύ άλλων για την κολύμβηση και τις συνθήκες στον αθλητισμό. -Πώς μπήκε στη ζωή σου η κολύμβηση; Πώς το αποφάσισες; -Με βάλανε με το ζόρι οι γονείς μου. Θέλανε να έχω μια καλή επαφή με το νερό. -Νομίζω πως όλα τα παιδάκια έτσι ξεκινάνε. -Ναι, αν και δυστυχώς στην πορεία σταματάνε, αυτό είναι το δυσάρεστο της υπόθεσης. Το κολύμπι είναι ένα πολύ απαιτητικό άθλημα το οποίο προυποθέτει πολλές ώρες προπόνησης και μεγάλη πειθαρχία. -Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό. Πώς είναι μια προπόνηση, όταν είσαι παιδί; Και μετά όταν μεγαλώνεις στον πρωταθλητισμό, τι γίνεται; -Το κολύμπι είναι ένα πολύ ιδιαίτερο άθλημα το οποίο έχει πολύ υψηλές απαιτήσεις, που σημαίνει ότι τα παιδιά από μικρές ηλικίες , από τη στιγμή που ξεκινήσουν να κάνουν προπονήσεις και μάθουνε τα στυλ κολύμβησης μπαίνουν σε μια ρουτίνα καθημερινής προπόνησης, η οποία σταδιακά αυξάνει μέχρι να περάσουν στο αγωνιστικό κομμάτι της κολύμβησης, το οποίο είναι πολύ έντονο. Θα πρέπει,δηλαδή, τα παιδιά να κάνουν και πρωινές προπονήσεις και διπλές απογευματινές. Από την ηλικία των 12-13 μπαίνεις στο μοτίβο το οποίο είναι αρκετά έντονο γιατί η κολύμβηση δεν είναι άθλημα το οποίο λες “πάμε να κάνουμε κολύμπι πάνω κάτω και φεύγουμε”. Περιλαμβάνει όλους τους μηχανισμούς προπονητικών προσαρμογών, δηλαδή και την αερόβια άσκηση και την αναερόβια. -Μπορείς να μας αναλύσεις αυτό που μόλις είπες; Γιατί όλοι έχουμε την εικόνα που έδωσες τώρα ότι κολύμβηση σημαίνει “πηγαίνω στη πισίνα, μπαίνω, κολυμπάω,φεύγω”. -Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. Πάντα πρέπει να υπάρχει ένα πολύ καλά δομημένο πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει το ετήσιο προπονητικό πλάνο με τους μακρόκυκλους και μικρόκυκλους,που στοχεύει σε κάποιες προπονητικές ζώνες κάθε περίοδο. Το κολύμπι είναι πολύ δύσκολο γιατί περιλαμβάνει όλες τις ζώνε. Μπορεί και καθημερινά να δουλεύονται παραπάνω από δυο ζώνες προπόνησης. Για παράδειγμα, το πρωί συνήθως είναι η αερόβια άσκηση με τεχνική και κάποια μικρά σπριντς, και το απόγευμα κυρίως προπονήσεις μεγαλύτερου όγκου, διάρκειας και έντασης. -Η προπόνηση περιλαμβάνει και ενδυνάμωση; -Ναι, υπάρχει και το κομμάτι του γυμναστηρίου. Πάλι επίσης προσπαθούμε να το κάνουμε και εξειδικευμένο, να δουλεύουμε κυρίως μυικές ομάδες οι οποίες εμπλέκονται στο κολύμπι αλλά δεν μένουμε μόνο εκεί. Υπάρχουν και προπονήσεις που είναι ταχυδύναμης, εκτός πισίνας,δηλαδή, και στο γυμναστήριο. -Άρα είναι κάτι που πρέπει να τα συνδυάζει όλα; -Ναι πρέπει να τα συνδυάζει όλα. Πρέπει να υπάρχει πολλή υπομονή γιατί το κολύμπι έχει και ένα άλλο στοιχείο, πέρα από το κομμάτι το προπονητικό, το οποίο δεν υπάρχει στα άλλα αθλήματα, όπως είναι η επαφή με το νερό. Μπορεί δηλαδή η επαφή με το νερό να αλλάξει τα δεδομένα της προπόνησης και του αγώνα αντίστοιχα. -Οπότε πρέπει να κάνεις σωστό συνδυασμό. -Είναι πολύ τεχνικό άθλημα, χρειάζεται αντοχή και δύναμη, αλλά κυρίως όπως είπα, είναι η τεχνική και η επαφή με το νερό. Αθλητές που μπορεί να μην είναι τόσο δυνατοί, πάνε πολύ γρήγορα επειδή έχουν πολύ καλή οικονομία κολύμβησης και προωθούν το σώμα τους στο νερό πολύ γρήγορα. -Άρα θεωρείς ότι το τεχνικό κομμάτι πρέπει να μπαίνει εντατικά στις προπονήσεις από μικρή ηλικία; -Ναι, γιατί ουσιαστικά είναι κινήσεις π.χ. στο ελεύθερο , που γίνονται ναι μεν μηχανικά αλλά πρέπει σε κάθε κίνηση να σκεφτόμαστε τεχνική και να αποκτήσουμε αυτή την οικονομία. Θέλει και πολύ συγκέντρωση στη τεχνική, αλλά και συνεχή focus στο να κρατήσουμε τη τεχνική. Είναι σωματικά και πνευματικά επίπονο. -Έχω ακούσει από παιδιά και πιο μικρές ηλικίες ότι γενικά είναι λίγο μοναχικό άθλημα, διότι είσαι μόνος και κολυμπάς , δεν είναι ομαδικό άθλημα. Πολλές φορές αυτό λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας, χωρίς να σκεφτούμε όλα αυτά που είπες. -Είναι πολύ σημαντικό αυτό που είπες, γιατί όντως το κολύμπι είναι πολύ μοναχικό άθλημα. Δε μπορείς να μιλήσεις την ώρα που κολυμπάς, ούτε να έχεις καλή οπτική επαφή με τον διπλανό σου ή τον πίσω σου. Οπότε θα πρέπει να έχεις σαν άτομο και αθλητής και αυτοσυγκέντρωση και πειθαρχία για να μπορείς να αντέξεις αυτή τη διαφορά συγκριτικά με τα άλλα αθλήματα. Βέβαια αυτό είναι κάτι το οποίο δε μπορεί να αποφευχθεί. Όμως, η πραγματική ομορφιά έρχεται και σε αυτό το κομμάτι, άπαξ και νιώσει κάποιος το νερό και την επαφή με το νερό και νιώσει το πώς είναι να γλιστράει στο νερό και να κολυμπάει γρήγορα, είναι μια αίσθηση που επιδιώκει να έχει και του προσφέρει μοναδικά συναισθήματα το να νιώσεις ότι το νερό σε βοηθάει και προχωράς γρήγορα μέσα σε αυτό. Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ, γίνεσαι ένα με αυτό που κάνεις. Ταυτόχρονα όμως, πάντα είναι σημαντικό να υπάρχουν καλοί συναθλητές, γιατί μπορεί ναι μεν να μην μιλάμε την ώρα που κολυμπάμε αλλά υπάρχουν και διαλλείματα ενδιάμεσα από τα σετ, στα οποία θα πούμε και μια κουβέντα παραπάνω, θα κάνουμε τη ξεκούρασή μας, μπορεί ακόμα να το πάμε λίγο στο χιούμορ και να ξεφύγει λίγο και να κάνει τη προπόνηση πιο ευχάριστη. Ναι μεν είναι ατομικό άθλημα, αλλά μπορεί να γίνει και ομαδικό μέσα από τη προπόνηση. Επίσης όταν κολυμπάμε μαζί με συναθλητές ναι μεν μπορεί να μην επικοινωνούμε την ώρα που κολυμπάμε αλλά όταν υπάρχει μια κόντρα ειδικά, είναι σαν μια μορφή επικοινωνίας, οπότε βλέπουμε τον διπλανό μας και επικοινωνούμε την ώρα που κολυμπάμε χωρίς να ανταλλάσουμε λέξεις. -Από όλα αυτά που μου λες, καταλαβαίνω ότι δεν έχουμε εικόνα του τι σημαίνει το άθλημα. Δεν ξέρουμε τι κρύβεται από πίσω, ότι τελικά είναι ένα άθλημα που έχει τόσα πολλά πράγματα μέσα και πνευματικά πολύ έντονη δραστηριότητα που είναι σίγουρα ένα από τα πράγματα που δε σκεφτόμαστε καθόλου. Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει κοινό. Δεν ξέρω πως το βλέπετε και εσείς μέσα από το άθλημα. πόσο κοινό υπάρχει γιατί όπως είπες δε συνεχίζουν τα παιδιά. Ξεκινάνε, αλλά πόσοι τελικά το ακολουθούν για να χτίσουν μια καριέρα σε αυτό; -Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει κενό, δηλαδή πλέον το πανελλήνιο πρωτάθλημα απαρτίζεται κυρίως από νεαρούς αθλητές, εγώ αποτελώ εξαίρεση πλέον είμαι από τους πιο μεγάλους, και αυτό γιατί πάντα πίστευα ότι το άθλημα έχει μια μαγεία που με γοητεύει, και ταυτόχρονα πάντα ήθελα να είμαι μέσα στο άθλημα, να μην το εγκαταλείψω. Σίγουρα δεν είναι όλοι σαν εμένα στο κομμάτι αυτό, άλλοι κουράστηκαν πιο νωρίς οπότε εγκατέλειψαν , γιατί σίγουρα όπως είπα έχει υψηλό βαθμό κόπωσης καθώς και χαμηλές αποδοχές. Επομένως, ο συνδυασμός αυτός δεν είναι καλός για να παραμείνει το παιδί στον αθλητισμό και στην κολύμβηση συγκεκριμένα. Πιστεύω ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν αν δοθούν τα κίνητρα στους αθλητές να διεκδικήσουν όχι μόνο εισαγωγή στα πανεπιστήμια, αλλά και οικονομικά κίνητρα. Πιστεύω ότι θα αλλάξουν τα πράγματα σύντομα και θα αυξηθεί και ο κόσμος. Το θετικό γεγονός είναι ότι πλέον υπάρχουν πολλοί masters κολυμβητές, δηλαδή βετεράνοι οι οποίοι έχουν ξανά ξεκινήσει κόχι κάνοντας αθλητισμό, αλλά κάνοντας master. Είναι πρωταθλήματα τα οποία πάνε βετεράνοι αθλητές, έχουν ηλικιακές κατηγορίες. Υπάρχουν πάρα πολλοί πλέον, κολυμπάνε και κάνουν αγώνες σε επίπεδο masters. Άρα υπάρχουν πολλά παιδιά που κολυμπάνε, πολλοί επίσης μεγαλύτερης ηλικίας κολυμπάνε, οι οποίοι έχουν τις δουλειές τους αλλά το κάνουν καθημερινά διότι ευχαριστιούνται το κολύμπι. -Είναι αυτό που είπες, τα κίνητρα και πως “αγκαλιάζουν” τον αθλητισμό γενικότερα. Για σένα τι ήταν κίνητρο; -Για μένα το μεγαλύτερο κίνητρο ήταν η πίεση αυτή που μπορώ να καταφέρω 5-6 πράγματα στο κολύμπι, και ήθελα να προσφέρω γενικά, να επιδιώξω να φτάσω το ταβάνι μου. Δεν ξέρω αν έχω φτάσει εκεί, πιστεύω πως δε το έφτασα, αλλά τουλάχιστον κατάφερα παράλληλα να κάνω και άλλα πράγματα όπως είπα, και με τις σπουδές μου και με τη δουλειά μου. Σίγουρα πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη δε χωράνε, αλλά τουλάχιστον νιώθω ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό μου διότι προσέφερα σε ένα μεγάλο βαθμό, έχοντας πάει και σε 2 Ολυμπιάδες το ’12 και το ’16 στο Ρίο, το ’20 δε τα κατάφερα να πάω όπως ήθελα, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα παρών στο άθλημα και στο χώρο, γιατί το βλέπω και σαν role model για τα νέα παιδιά να μπορέσουν να μιμηθούν τη στάση μου. Η προπόνηση για μένα είναι πλέον το πιο μαγικό κομμάτι του αθλήματος παρά οι αγώνες. -Μου αρέσει πολύ που σε ακούω γιατί φαίνεται ότι είναι κάτι που το αγαπάς και δε το κάνεις απλά γιατί σου προσφέρει κάτι ή περιμένεις κάτι. Το κίνητρο είναι δικό σου. -Πλέον δεν περιμένω κάτι, το κάνω επειδή μου αρέσει και προσπαθώ να βρω μια ισορροπία μεταξύ δουλειάς, προπονήσεων και προσωπικής ζωής προφανώς. -Πώς την βρίσκεις αυτή την ισορροπία; -Δεν τα καταφέρω πάντα, απλά ξυπνάω κάθε μέρα με κίνητρο να καταφέρω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Σίγουρα πολύ πρόγραμμα, πολύ προσπάθεια, υπάρχουν μέρες που θα είμαι κουρασμένος και δε θα τα καταφέρω όλα αλλά τουλάχιστον προσπαθώ κάθε μέρα να πετύχω το στόχο της ημέρας. -Έχεις κάνει θυσίες για να ακολουθήσεις αυτό που αγαπάς, είτε αφορά το κομμάτι του αθλητισμού καθαρά, είτε αφορά πόσα πολλά πράγματα έχει το πρόγραμμα σου; -Σίγουρα, όταν έχεις ένα τόσο πιεστικό πρόγραμμα πρέπει αναπόφευκτα να κάνεις κάποιες θυσίες , όπως για να βγάλω τις χρονιές που πήγαινα παγκόσμιο, Ολυμπιάδες θυσίαζα προφανώς τον προσωπικό μου χρόνο και χρόνο ξεκούρασης γιατί δε γίνεται να κάνεις 5 ώρες τη μέρα προπόνηση και να ξεκουραστείς ή να έχεις την άνεση να βγεις έξω βόλτες. Αυτό ήταν το δεδομένο της υπόθεσης, ότι θα έπρεπε να θυσιάσω. Το κάνω και πολύ ευχάριστα, δε το κάνω με βαριά καρδιά. Βέβαια σίγουρα θυσίασα και προσωπικές στιγμές με φίλους αν και ήξερα ότι πρέπει να γίνει κάπως έτσι, και προφανώς το κομμάτι της σχολής και των σπουδών μου πάντα έδινα ένα διάστημα το βάρος στο κολύμπι και μετά άλλαζα και έδινα το βάρος στις σπουδές μου. -Ήταν δεκτικό το περιβάλλον της σχολής με το ότι εσύ είχες ένα δύσκολο πρόγραμμα; Αν δηλαδή καθυστερούσες ή ήσουν κουρασμένος λόγω προγράμματος, ήταν εντάξει αυτό; -Δυστυχώς όχι, γιατί ναι μεν οι καθηγητές έχουν την κατάλληλη παιδεία για να σου μεταδώσουν τις γνώσεις τους, αλλά δεν έχουν την αθλητική παιδεία. Αυτό σημαίνει ότι βλέπουν τον αθλητισμό ως κάτι τελείως ξένο και πολλοί θεωρούν ότι είναι επιβαρυντικό για τις σπουδές των φοιτητών, οπότε αντί να βοηθάνε, βάζανε και εμπόδια. Το λέω με μεγάλη λύπη αλλά είναι μια πραγματικότητα. Υπάρχουν όμως και καθηγητές οι οποίοι πραγματικά βοήθησαν επειδή είχαν καθαρά προσωπική άποψη στο τι σημαίνει αθλητισμός και θυσίες όταν σπουδάζεις και αθλείσαι ταυτόχρονα. Σαν σύστημα δε βοηθάει καθόλου, και αυτό είναι το μεγάλο εμπόδιο και ειδικά σε πανεπιστήμιο όπως είναι το Χαροκόπειο που έχει πολλές ώρες παρακολούθησης, πολλά μαθήματα, πολλές εργασίες και είναι υπερβολικά απαιτητικό. Είναι σαν να πηγαίνεις πάλι στο λύκειο. Και τα ΤΕΦΑΑ έχουν έτσι αρκετό βαθμό απασχόλησης από ότι έχω ακούσει από φοιτητές οι οποίοι είχαν μια δυσκολία, αλλά γενικά το σύστημα δεν ευνοεί όπως για παράδειγμα στην Αμερική που το κομμάτι των προπονήσεων είναι ενταγμένο ήδη μέσα στο φοιτητικό πρόγραμμα. Σεμινάρια Πρόσφατα Άρθρα